Bilgisayarlı takım tezgahları ve üretim makinaları çalışmalarının küçük bir kısmında insana gerek duyarlar. İşe göre değişmekle birlikte sekiz saatlik bir vardiyanın ortalama bir saati operatöre gerek duyulan kısmı oluşturur, kalan yedi saatte makina kendi kendine çalışmaya, dolayısıyla katma değer üretmeye devam eder. Bu yedi saatlik süre operatörün katma değer üretmediği zamandır. Bu süre içinde operatör çalışan makinaya bakar!
Operatörün makinayı durdurup üzerinde içsel hazırlık işlemleri yaptığı sürede makina katma değer üretmez. İşin ilginç tarafı bu süre operatörün de değer üretmediği süredir. Çünkü malzeme üzerinde değişiklik gerçekleşmez. Bu nedenle verimlilik artışı hedefleyen bütün fabrikalar içsel hazırlık zamanını düşürme programları uygular. Single Minute Exchange of Dies (SMED), One Touch Exchange of Dies (OTED) ve Non Touch Exchange of Dies (NOTED) bunların başlıcalarıdır.
Bilgisayarlı da olsa makina düzeyinde kalındığı sürece operatörlere bağımlı olunması nedeniyle verimsizlik kaçınılmazdır. Verimlilik iyileştirme metotlarının önde gelen öğretisi “Yalın Yaklaşım” problemin çözümü için “hücresel üretim” modelini önerir. Çok yönlü faydaları olan hücresel üretim modelinin konumuzla ilgisi bir operatörü birden çok makinadan sorumlu kılarak verimsizliği bir ölçüde düşürmektir.
Ancak doğru ve kalıcı çözüm makinaları büyütüp robot düzeyine çıkartmaktan geçer.
